7 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ. Αναρτήθηκε από Andy-fatic , 1/1/09 at 14:37, in Ετικέτες Έξοδος, Αποδράσεις, Σκέψεις

Έλατο, μέλι και γλυκό του κουταλιού, μυρωδιές, κατάλευκες νιφάδες, παγωνιά αλλά και γαλήνη, ευγένεια, ανθρωπιά, αναμνήσεις που σε ακολουθούν κατεβαίνοντας από τον χιονισμένο Τυμφρηστό αφήνοντας τις ομορφιές που σε κέρασε απλόχερα το Καρπενήσι και κρύβει πίσω του το βουνό καθώς κατηφορίζεις προς τον... πολιτισμό! Και αυτή η τσίκνα του καλοψημένου κρέατος που όμοιό του δεν έχεις ξαναγευτεί, εντείνουν μια γλυκειά θλίψη και την επιθυμία να επιστρέψεις. Ονειρεμένα και αξέχαστα Χριστούγεννα με την παρέα που δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Το Καρπενήσι και τα χωριά του είναι ο λόγος, όχι η αφορμή να αφήσεις για λίγο την πρωτεύουσα.




Το δωμάτιο μας περίμενε από καιρό και ο κυρ Θανάσης είχε φροντίσει να μας προειδοποιήσει έγκαιρα. "Μην ανεβείτε χωρίς αλυσίδες, δεν ξέρουμε τι καιρό θα κάνει τότε". Και είχε δίκιο. Το βουνό κρύβει εκπλήξεις και για να το χαρείς, οφείλεις να είσαι προετοιμασμένος.









Προορισμός; Το Μεγάλο Χωριό, λίγα χιλιόμετρα μετά το Καρπενήσι στο δρόμο προς Προυσσό. Κατεβαίνοντας το ποτάμι, η πινακίδα στη διασταύρωση ήταν σαφής. Δεξιά για Μικρό Χωριό και αριστερά για το Μεγάλο. Το καημένο το Polo αρνήθηκε να ανέβει τα τελευταία δυο χιλιόμετρα χωρίς τα κατάλληλα πέλματα και ο οδηγός άφησε για λίγο τη ζεστασιά της καμπίνας.







Τα πρώτα σπίτια φάνηκαν, μεσημεράκι Σαββάτου, πέτρα, καπνός από τις καμινάδες, άνθρωποι βαριά ντυμένοι, επισκέπτες όπως και εμείς, και χιόνι, πολύ χιόνι. Η πλατεία γεμάτη αυτοκίνητα και κόσμο κάτω από τα πλατάνια να χαίρεται το χιόνι, να κρυώνει αλλά να το απολαμβάνει και ο παγωμένος ανηφορικός στενός δρόμος προς τα ενδότερα του χωριού, φαινόταν ήδη αρκετά επιθετικός με τα πρώτα σημάδια πάγου να καθρεφτίζουν τον θολό ουρανό. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην πλατεία και φορτωθήκαμε τις βαλίτσες για τα τελευταία 500 μέτρα που έπρεπε να διανύσουμε πεζοί μέχρι το τέλος του χωριού όπου βρισκόταν ο ξενώνας. Φορτίο, κούραση αλλά και προσμονή, η ανάσα να "καπνίζει" και τα πόδια να παίρνουν φωτιά. Ο κυρ Θανάσης μας βρήκε στη μέση της διαδρομής του χιονισμένου μονοπατιού ανάμεσα στους πέτρινους μαχαλάδες και τους κατάλευκους κήπους. Το τελευταίο σπίτι ήταν το "δικό μας", ο ξενώνας "Μέλισσα". Μας περίμενε στην ησυχία της δυτικής άκρης, κοντά στο ποτάμι. Σκουπίσαμε τα πόδια, αφήσαμε τα πράγματα στο ζεστό δωμάτιο και τραβήξαμε την κουρτίνα. Το χωριό απλωνόταν δεξιά μας, με το ελατοδάσος να στέκεται αγέρωχα από πάνω και τους ήχους των ποταμιών που ενώνονται αριστερά κοντά στο ταβερνοχώρι Γαύρο ίσα που διακρίνονται. Και χιόνι, πολύ χιόνι να πέφτει.

Με τον Γαύρο σχεδόν στην αυλή μας, πως να αντισταθείς; Το Μεγάλο Χωριό δεν έχει ταβέρνες πέρα από ένα σουβλατζίδικο που ανακαλύψαμε αργότερα. Κατηφορίσαμε με τα πόδια τον δρόμο που ενώνει τα δυο χωριά, μια υπέροχη διαδρομή με το αφράτο φρέσκο χιόνι να σε προκαλεί να βουτήξεις πάνω του και το ποτάμι δίπλα σου να κελαδάει πιο καθαρά και από τα κοτσύφια που φιλοξενούσε στα δέντρα του. Η τσίκνα δεν σε αφήνει να χαθείς, άλλωστε. Ο Γαύρος είχε ήδη αρχίσει να σφύζει από πεινασμένους επισκέπτες αλλά εμείς ξέραμε πολύ καλά τι γυρεύαμε. Το "Πέταλο" είναι μια από τις ωραιότερες ταβέρνες που έχω δει δίπλα στον ποταμό Καρπενησιώτη και το φαγητό, μοναδικό! Πέτρα, η φωτιά στο τζάκι να καίει και γεμάτο αντικείμενα στους τοίχους, απομεινάρια ενός πολιτισμού όχι τόσο μακρινού, άγνωστου ουσιαστικά σε μένα όπως και στους περισσότερους Αθηναίους, μα τόσο παράξενα οικείου...





Ο δρόμος του γυρισμού το ίδιο γλυκός. Άλλωστε το σκοτάδι δεν αργεί να πέσει εκεί. Τα βράδια στο Μεγάλο Χωριό οι επιλογές δεν είναι πολλές. Στην πλατεία θα βρει κανείς 2-3 μαγαζιά στα οποία μπορείς κανείς να κάτσει, εκ των οποίων, ένα σουβλατζίδικο που θα σας κάνει να μην ξαναφάτε αλλού σουβλάκι (τουλάχιστον όχι στην Αθήνα) και το "Παραμύθι", το μοναδικό μπαράκι, γεμάτο φοιτητές από τα ΤΕΙ και όχι μόνο, όμορφη μουσική, απαλό φωτισμό και το τζάκι στη γωνιά να καίει. Τι άλλο να θελήσει κανείς;



Η πρώτη μέρα θα μας μείνει αξέχαστη.
















Οι επόμενες το ίδιο "γεμάτες" από εικόνες και συναισθήματα. Επισκεφτήκαμε το Καρπενήσι όπου φάγαμε στην ταβέρνα "Εσύ ο'τι πεις", στο δρόμο για το χιονοδρομικό κέντρο. Και μετά ανηφορίσαμε. 1.100, 1.200, 1.300 μέτρα υψόμετρο, στροφές, κάτασπρα χωράφια και τα πρώτα σημάδια πάγου εκεί κοντά στα 1.700 μέτρα. Αέρινες ψυχρές γραμμικές μάζες κυμάτιζαν στην "ασφάλτινη στέπα" βιαστικά και η ανάγκη για αλυσίδες έγινε πάλι επιτακτική. -8 βαθμοί Κελσίου και ένας αέρας μανιασμένος να παγώνει το αίμα. Τα τελευταία μέτρα έγιναν τουλάχιστον με ασφάλεια και το σαλέ στο τέλος του δρόμου ούτε που φαινόταν. Αφήσαμε το αμάξι και ανηφορίσαμε βιαστικά με κουκούλες και κασκόλ. Ζεστός καφές και μια ανάσα με θέα το χιονοδρομικό που τελικώς ποτέ δεν είδαμε αφού η ομίχλη είχε σκεπάσει από ώρα τα πάντα. Λίγες φωτογραφίες, μια μακρόσυρτη αγκαλιά και η σκέψη να ταξιδεύει... Και μετά επιστροφή...























Την τρίτη μέρα το είχα υποσχεθεί. Το μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας. Άλλος Θεός εκεί κάτω. Αρχικά κατηφορίζεις ακολουθώντας το ποτάμι, το χιόνι αργοσβήνει αλλά παραμονεύει στις παρυφές σαν πεινασμένο αγρίμι. Μετά τη γέφυρα του Διπόταμου και αφού έχεις περάσει κάτω από βράχια, γεφύρια, πλατώματα και στενά σημεία με το βουνό να σε κοιτάζει κατακόρυφα αφ' υψηλού, ανηφορίζεις ξανά και μετά από λίγο, τα πάντα κατάλευκα! Στην τελευταία στροφή το τοπίο σε αφήνει άφωνο. Μοναδικές γεωλογικές ιδιομορφίες με το ανθρώπινο μεράκι να προσπαθεί να ανταγωνιστεί το καλέμι του χρόνου και να αντισταθεί πεισματικά στους φυσικούς νόμους. Ένα τοπίο που για λίγο μου θύμισε μυθιστόρημα του Τόλκιν και περιγραφές της Μέσης Γης.











Το μοναστήρι την ώρα εκείνη είχε λιγοστούς επισκέπτες, πανέμορφη τοποθεσία το δίχως άλλο, ησυχαστήριο, ούτε μπορώ να φανταστώ πως είναι να βλέπεις από το παράθυρο το φαράγγι, ούτε καν τολμώ να φανταστώ τις νύχτες εκεί. Νερό από τον ιερό βράχο και ένα χαρτάκι με τα ονόματα των αγαπημένων προσώπων "Υπέρ Υγείας" για να διαβαστεί όταν εμείς θα έχουμε πια φύγει... Και πίσω πάλι!



















































Για φαγητό επισκεφτήκαμε το Μικρό Χωριό και το "Στέκι της κ. Μαρίας". Υπεροχή θέα και το φαγητό όσο και το σέρβις για μια ακόμη φορά εξαιρετικά!
Το τελευταίο βράδυ στο Μεγάλο Χωριό ονειρικό. Η χιονόπτωση είχε κοπάσει από χθες και ο πάγος απλωνόταν παντού δυσχεραίνοντας το περπάτημα. Αλλά το Παραμύθι μας περίμενε. Τελευταίο αξέχαστο βράδυ και το άλλο πρωί, η επιστροφή...









Η ζωή στην επαρχία είναι δύσκολη, το βλέπεις ακόμα και αν είσαι περιστασιακός επισκέπτης των εορτών. Ή μήπως όχι; Τι και αν δεν έχει τις υπηρεσίες και τα φώτα της Αθήνας; Ποιες υπηρεσίες, θα πει κανείς; Ένας γιατρός, ένα συνεργείο, ένα κατάστημα, θα σου πουν οι παλαιότεροι που γεννήθηκαν σε χωριά και δεν λεν να αφήσουν την πρωτεύουσα για τίποτα και για κανένα. Εγώ πάλι προσπαθώ να βρω τη χρυσή τομή. Δεν ξέρω αν οι συχνές αποδράσεις είναι η λύση. Από την άλλη, ένα σπίτι στο χωριό σε δεσμεύει. Όλα όμως έχουν τη θετική και αρνητική τους πλευρά. Με τον έναν ή άλλο τρόπο, ας το ζήσουμε. Τις στιγμές που ξεκλέβουμε, τις σπάνιες εξού και όμορφες στιγμές της δικής μας προσωπικής απόδρασης από αυτό που μισούμε και αγαπούμε ταυτόχρονα. Τα χωριά του Καρπενησίου είναι εκεί και μας περιμένουν όλες τις εποχές του χρόνου, όπως και ολόκληρη η ελληνική επικράτεια που η "ανάπτυξη" δεν έχει ακόμα διαβάλει.

Και αν οι υποχρεώσεις δεν "σηκώνουν" ανυπακοή, ένα είναι βέβαιο. Το σώμα μπορεί να επιστρέψει αλλά το μυαλό και η ψυχή θα μείνουν λίγο ακόμα δίπλα στο ποτάμι, ανάμεσα στα πλατάνια και τα πεσμένα φύλλα κάτω από τις χιονισμένες βουνοκορφές του Δήμου Ποταμιάς...

ΥΓ. Ευχαριστούμε τον κυρ Θανάση και την υπέροχη γυναίκα του για τη φιλοξενία, τα απίθανα πρωινά και την ανεπιτήδευτη ευγένειά τους.